آشپزی افغانی با هم از راه دور، از طریق تماس ویدیویی

برای بسیاری افغان‌ها در بیرون، اولین باری که واقعاً دلشان برای خانه تنگ شد در آشپزخانه بود. بوی پیاز سرخ‌شده برای قورمه، صدای شستن برنج، مادری که قورمه را می‌چشد و یک چُندی چیزی اضافه می‌کند که هیچ کس آن را ننوشته است. امروز بسیاری خانواده‌ها این فاصله را به یک راه ساده پُر می‌کنند: از طریق تماس ویدیویی با هم آشپزی می‌کنند.

آشپزخانه به حیث جای دیدار

یک مبایل که به دیوار تکیه داده شده، مادر یا مادرکلان روی صفحه در کابل، مزار یا قندهار، و کسی در یک آشپزخانه کوچک در اروپا یا امریکا که تلاش می‌کند همراهی کند. این تماس‌ها نیم درس آشپزی و نیم دیدار خانوادگی است. گپ از اندازه نمک به خبر بچه‌های کاکا و همسایه‌ها می‌رسد و غذا بهانه‌ای می‌شود برای یک ساعت با هم بودن.

یاد گرفتن قابلی پلو، قدم به قدم

قابلی پلو اکثراً غذایی است که مردم بیشتر از همه می‌خواهند یاد بگیرند. به طور عموم، برنج خوش‌مزه‌ای است که با گوشت و آب‌گوشت پخته می‌شود و رویش زردک شیرین و کشمش و گاهی بادام یا پسته گذاشته می‌شود. هر خانواده طرز خودش را دارد: برنج چقدر تر شود، کدام مصاله‌ها استفاده شود، چطور دم داده شود تا دانه‌ها جدا بمانند. یاد گرفتن آن از پدر یا مادر کمتر به اندازه‌های دقیق و بیشتر به دیدن، پرسیدن و دوباره امتحان کردن بسته است.

دستورهایی که در یاد مردم است، نه در کتاب

بسیاری دستورهای غذایی افغانی سینه به سینه منتقل شده‌اند، نه نوشته. تماس ویدیویی به خانواده‌ها فرصت می‌دهد آن‌ها را نگه دارند:

• از پدر یا مادر بخواهید یک غذا را آهسته توضیح دهد و به زبان خودتان یادداشت بگیرید.
• با اجازه، از قدم‌هایی که توضیحش سخت است ویدیوی کوتاه ثبت کنید.
• پیش از یک پلوی کامل، با غذاهای آشنا مثل قورمه، شوربا، بولانی یا فرنی شروع کنید.
• عکس نتیجه کار خود را بفرستید و نظر صادقانه بخواهید؛ این هم بخشی از لذت کار است.

این ثبت‌ها اکثراً به یادگارهای قیمتی خانواده تبدیل می‌شوند، به‌ویژه برای نسل تازه‌ای که در بیرون بزرگ می‌شود.

شریک بودن سر یک دسترخوان، حتی دور از هم

بعضی خانواده‌ها این فکر را جلوتر می‌برند و یک روز را برای غذای مشترک تعیین می‌کنند؛ همان غذا را در دو کشور می‌پزند و در یک تماس با هم می‌خورند. این کار یک شب عادی را به یک جشن کوچک تبدیل می‌کند.

اگر می‌خواهید مطمئن شوید خانواده‌تان برای آن غذای مشترک همه چیز دارد، دکان‌های محلی در یار بسته‌های غذایی با مواد اصلی مثل برنج، روغن و آرد، و میوه خشک و شیرینی از جمله کشمش و خسته‌باب را به هر ولایت می‌رسانند.